Labrador Retriever

Mało jest tak popularnych psów, jak Labrador Retriever. Zasłużyły sobie na to niesamowicie sympatycznym i łagodnym usposobieniem.

Jednakże to nie jedyne ich pozytywne cechy. Labradory mają doskonały wzrok i węch, świetnie pływają i dobrze zapamiętują miejsca. Przez lata były używane w myślistwie do aportowania postrzelonej zwierzyny. Pies tej rasy potrafi na przykład, zapamiętać gdzie spadło kilka trafionych ptaków, a później wszystkie je przynieść. Jednak, o ile nie jesteśmy myśliwymi, kiedy Labrador jest dla nas dobrym wyborem?

Charakter

Oprócz potrzeb ruchowych Labradory wymagają też odpowiedniego szkolenia. Są to bardzo mądre psy i odpowiednio ułożone stanowią doskonałe towarzystwo, jednak pozostawione same sobie mogą popaść w wady charakteru. Po przeszkoleniu psy te dobrze sprawdzają się w roli przewodników osób niewidomych, psów ratunkowych, pomagających odszukiwać rannych, psów policyjnych, szukających narkotyków albo psy terapeutyczne. Warto więcej wspomnieć o tej ostatniej grupie. Labradory jako psy łagodne z natury nadają się do zajęć terapeutycznych zarówno z dziećmi, jak i z dorosłymi. Jeśli mamy w domu osobę wymagającą tego rodzaju terapii, posiadanie wyszkolonego psa w domu, może przyspieszyć proces leczenia i poprawić samopoczucie chorego. Wpłynie to też pozytywnie na psa, ponieważ lubią one czuć się potrzebne. Jako że są to psy przyjacielsko nastawione do wszystkich, na pewno nie nadają się do pilnowania posesji. Jednak poza tym dobrze sprawdzą się we wszystkich dziedzinach życia domowego. Nie mają kłopotu z nawiązywaniem kontaktu z dziećmi, nawet małymi. Oczywiście pamiętajmy, że z racji na spore rozmiary psa, zawsze należy nadzorować jego zabawę z dziećmi.
Labrador

Dla kogo jest to odpowiednia rasa psa?

Z genotypu Labradorów retrieverów wynika duża potrzeba ruchu. Ich przodkami są tak zwane psy Świętego Jana pomagające rybakom w zimnej Kanadzie. Jako właściciel musimy więc zapewnić takiemu psu odpowiednią ilość aktywności fizycznej. Labradory szczególnie dobrze czują się w wodzie, są nawet do tego genetycznie uwarunkowane, bo ich sierść pokryta jest wyjątkowo dużą ilością sebum, zapewniając wodoodporność. Jeśli nie mamy w okolicy terenów zielonych z dostępem do akwenów wodnych, warto głęboko przemyśleć decyzję o posiadaniu psa tej rasy. Ograniczeniem może też być nasz czas, który mielibyśmy poświęcać na spacery. Labradory na pewno nie nadają się na typowo kanapowe psy, wychodzące na dwór na 15 minut.

Wygląd

Umaszczenie występuje w trzech kolorach: czarne, biszkoptowe (w odcieniach od jasnokremowego do ogniście rudego), czekoladowe/wątrobiane (występujące najrzadziej). Labrador jest psem średniej wielkości, masywny i grubokościsty, o prostokątnej (nigdy kwadratowej) sylwetce; powinien sprawiać wrażenie zwierzęcia silnego, nie może być ani przesadnie gruby ani zbyt szczupły. Włos jest krótki, bez fal i frędzli, w dotyku wydaje się dosyć szorstki; podszerstek gęsty i nieprzemakalny, chroni przed wodą.

Zdrowie

Trzeba zapewnić mu odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu. Niespełnienie tego warunku prowadzi do otyłości powodującej choroby stawów, a także nadpobudliwości oraz przyczynia się do wielu niepożądanych zachowań. Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka. Ten silny i odporny pies jest podatny na niektóre schorzenia. Przedstawiciele rasy miewają skłonności do dysplazji stawów biodrowych i — rzadziej – łokciowych. Niekiedy zdarza się enostoza (młodzieńcze zapalenie kości) i osteochondroza (OCD). Labradory cierpią też na choroby oczu — kataraktę, jaskrę, postępujący zanik siatkówki (PRA) i dysplazję siatkówki.
U psów poddawanych zbyt intensywnym treningom, a także starszych lub ze sporą nadwagą może dojść do zerwania więzadeł stawu kolanowego. Czasami przytrafiają się też choroby uszu i alergie o różnym podłożu. Jak większość dużych psów labradory mogą mieć skłonności do rozszerzania i skrętu żołądka. Przedstawiciele tej rasy rzadko okazują ból, dlatego trzeba ich uważnie obserwować. Labradory dobrze znoszą niskie temperatury, ale trzeba je chronić przed przeciągami (szczególnie po kąpieli). Nie przeszkadzają im upały, jeśli zapewnimy im dostęp do wody. Czarne osobniki odznaczają się większą ogólną odpornością organizmu – biszkoptowe i czekoladowe są bardziej wrażliwe.
labrador

Pielęgnacja

Krótka szata labradora nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Krótka szata labradora nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Przedstawiciel tej rasy intensywnie linieje dwa razy w roku. Podczas wymiany okrywy włosowej psa trzeba wyczesywać 2-3 razy w tygodniu (w pozostałych okresach wystarczy raz na tydzień). Labradora kąpiemy w miarę potrzeby w szamponie dla psów krótkowłosych. Należy też systematycznie kontrolować oczy, sprawdzać uszy, w razie potrzeby usuwać kamień nazębny, czyścić gruczoły okołoodbytowe i skracać pazury.

Żywienie

Charakterystyczną cechą labradorów jest też ich ogromny apetyt. O ile idzie on w parze z dużą aktywnością, nie musimy się martwić. Jednak w połączeniu z małą ilością ruchu, szybko prowadzi do nadwagi. Dlatego też odpowiednia dieta jest w przypadku tych psów niesamowicie ważna. Nawet zdrowo odżywiane psy tej rasy mają więcej tkanki tłuszczowej niż przeciętne czworonogi. W związku z tym narażone są ich stawy, szczególnie przy sporej aktywności fizycznej.

Labrador retriever

Historia

Labrador retriever należy do grupy psów myśliwskich. Wyhodowano go do aportowania postrzałków drobnej zwierzyny i ptactwa. Do jego sposobu pracy nawiązuje nazwa – „to retrieve” znaczy aportować lub przynosić.Przodkowie labradora pochodzą prawdopodobnie od psów zwanych St. John’s, żyjących na Nowej Fundlandii. Uważane za przodków labradorów mniejsze z nich aportowały liny i łapały ryby, które wymknęły się z sieci.Pierwsze tego typu psy przywiezione zostały do Wielkiej Brytanii na początku XIX w. Szybko stały się ulubieńcami arystokracji, która chętnie korzystała z ich pomocy podczas polowań na dzikie ptactwo — cenione były za doskonały węch, oraz delikatny chwyt.Hodowlę rasy na Wyspach Brytyjskich zapoczątkował w 1820 r. lord Malmesbury, który nadał jej obecną nazwę. Wkład w rozwój rasy mieli także m.in. lord G. Scott i lord Knutsford. Jedną z najbardziej zasłużonych hodowczyń była księżna Lorna Howe (hodowla Banchory).

Labradora uznano w Anglii za samodzielną rasę w 1916 r. Założono wtedy klub, który opracował pierwszy wzorzec. Liczne selekcje i być może domieszka krwi pointera doprowadziły do udoskonalenia typu.Początkowo za rasowe uważane były tylko czarne labrador retrivery (taka była ich pierwotna maść) i choć na świat przychodziły również żółte i czekoladowe szczeniaki, nikt nie chciał się zająć ich hodowlą. Dopiero z czasem zainteresowano się innymi umaszczeniami. Do Polski pierwszego labradora sprowadził w 1986 r. Tadeusz Chwalibóg (była to biszkoptowa suka Tumark Barry). W tym samym czasie zaczęła też działać hodowla z Krywaldowej Koliby Krystyny i Waldemara Marmajewskich.

Ciekawostki

Według liczby psów oficjalnie zarejestrowanych w organizacjach kynologicznych labrador retriever to jedna z najpopularniejszych ras w Wielkiej Brytanii, USA i Polsce.

Decydując się więc na posiadanie psa rasy Labrador, musimy brać pod uwagę jego wymagania ruchowe i to ile czasu będziemy musieli mu poświęcać. Ważne jest zapewnienie psu sensownego zajęcia, gdyż znudzony może być uciążliwy lub po prostu smutny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *