Rasy psów

Gończy polski

Gończy polski to piękna rasa polskich psów myśliwskich. Wywodzi się z południowej Polski, znana jest głównie w Bieszczadach, Pieninach i na Podhalu.

Jako psy myśliwskie, gończy polski jest psem o bardzo silnym instynkcie łowczym. Posiada cechy charakteru bardzo ważne w przypadku psów polujących, jest bardzo odważny, ale bywa też uparty i ma duży temperament.

Charakter

Gończy polski wymaga zdecydowanego prowadzenia oraz konsekwentnego i odpowiedzialnego wychowania. Należą do psów żywych, energicznych i wesołych. Dla właściciela i członków rodziny bardzo oddane, łagodne i czułe. Wobec obcych zachowują się nieufnie. Są doskonałymi stróżami, ale nie należą do psów hałaśliwych. Są bardzo inteligentne, dzięki czemu podatne są na tresurę i naukę posłuszeństwa. Jako psy myśliwskie uwielbiają ruch, dlatego potrzebują długich spacerów i okazji do wybiegania. Gończy polski należy do rasy psów pracujących, jeśli nie poluje, doskonale odnajduje się w psich sportach. Większość gończych polskich kocha pływać i bardzo chętnie aportuje. Znudzony i niepoprawnie wychowany gończy może mieć skłonności do niszczenia, a nawet uciekania z posesji.
Gończy polski zdecydowanie nie jest psem dla każdego. Jego wychowanie wymaga sporo czasu, energii i doświadczenia. Nadaje się dla osób aktywnych, spędzających dużo czasu na świeżym powietrzu. Chętnie biegają z właścicielem, bardzo dobrze sprawdzają się w sportach typu agility. Są doskonałym towarzyszem dla myśliwych, obecnie uznawane są za jedne z najlepszych psów myśliwskich. Raczej nie nadają się dla osób, które nie miały jeszcze psa. To czego oczekuje od swojego psa myśliwy, może stać się dużym kłopotem i udręką dla tych, którzy nie chcą wykorzystywać użytkowości swoich psów.

Wygląd

Są to psy o sportowej sylwetce, lekkiej i zwartej. Maja lżejszą budowę niż ogary polskie. Średnia waga ciała to 25 kilogramów. Umaszczenie czarne z podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe z podpalaniem jaśniejszym i bardzo rzadko występujące – rude w różnych odcieniach. Włos ma krótki, na głowie i uszach jest jedwabisty, na tułowiu natomiast sztywny i przylegający. Nos czarny, oczy średniej wielkości, skośne o brązowej barwie i łagodnym wyrazie . Uszy zwisające, średniej wielkości, lekkie o trójkątnym kształcie. szyj jest dość gruba, średniej długości i dobrze umięśniona. Grzbiet u gończego jest prosty, dobrze umięśniony, kłąb wyraźnie zaznaczony. Ogon jest również dobrze umięśniony, długością dosięga psu do stawu skokowego, wygięty szablasto. Sylwetka wpisuje się w prostokąt. Psy osiągają od 55 do 59 cm wysokości w kłębie. Suki są drobniejsze i mierzą od 50 do 55 centymetrów.

Zdrowie i pielęgnacja

Gończy polski nie jest szczególnie wymagającą rasą. Ich krótka szorstka sierść nie wymaga szczególnej pielęgnacji. W zupełności wystarczy regularne wyczesanie włosa. Więcej czasu należy poświęcić obwisającym uszom, należy czyścić je regularnie, szczególnie jeśli pies często pływa. Zanieczyszczenia i brud nagromadzony w uszach może prowadzić do bolesnych stanów zapalnych. Nie odnotowano typowych przypadłości przypisanych do rasy. Powinniśmy również kontrolować stan uzębienia, choć u rasy tej nie obserwuje się nadmiernego odkładania się kamienia nazębnego. Psy kapiemy tylko w razie konieczności w szamponach dla psów o krótkiej sierści. Gończy polski to rasa psów zdrowych i długowiecznych.

Żywienie

Gończy polski nie jest zbyt wymagający jeśli chodzi o dobór karmy. Jednak jeżeli jest to pies pracujący lub ma dużo ruchu, trzeba pamiętać o zwiększonym zapotrzebowaniu organizmu na węglowodany i wartości odżywcze, a zimą także na tłuszcze. Szczeniak powinien dostawać karmę dobrej jakości ze względu na szybki wzrost i prawidłowy rozwój.

Historia

Gończy polski należy do 6 grupy według FCI, sekcja 1 – psy gończe. Gończy, podobnie jak ogar i większość innych europejskich ras myśliwskich, są potomkami znanych w średniowieczu psów św. Huberta. Nie wiadomo dokładnie, kiedy pierwsze psy myśliwskie pojawiły się naszym kraju. Pierwsze wzmianki o nich pochodzą już ze średniowiecza. Gończy polski uchodzi za najstarszą polska rasę, formalnie istnieje dopiero do 1983 roku. Po II wojnie światowej w Polsce hodowlą polskich psów gończych zajęły się dwie osoby: płk Józef Pawłusiewicz i płk Piotr Kartawik. Półkownik Pawłusiewicz hodował psy pod nazwą rasy ogar polski. Gdy już populacja tej rasy była liczna i wpisana już do Polskiej Księgi Rodowodowej, płk Kartawik sprowadził inne ogary z Kresów Wschodnich.

Obydwa typy ogarów zostały wpisane do księgi wstępnej jako jedna rasa – ogar polski. W 1966 roku rasa została zarejestrowana w FCI jednak nieudane próby krzyżowania obu typów ogarów były dowodem, ze są to dwie różne rasy i nie powinny być traktowane jako jedna. Dopiero w 1983 roku Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce wydał postanowienie o założeniu odrębnej Księgi Wstępnej dla psów w typie hodowanym przez płk. Józefa Pawłusiewicza. Nowo zatwierdzonej rasie nadano nową nazwę gończy polski. Pierwsze psy rodowodowe tej rasy urodziły się w 1989 roku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *