Rasy psów

Bernardyn

Bernardyn jest to rasa psa pochodząca ze Szwajcarii i zaliczana do molosów typu górskiego. Psy tej rasy należą do jednych z największych i najcięższych przedstawicieli swojego gatunku i są głównie wykorzystywane jako zwierzęta towarzyszące, stróżujące, jak również gospodarskie.

Każdy, kto poszukuje przyjaciela i wiernego towarzysza, który zawsze stanie za swoim właścicielem i będzie stróżem domu z pewnością powinien rozważyć tę rasę. Ze względu na malejącą popularność bernardynów na rzecz retrieverów, również osoby chcące posiadać zwierzę wyróżniające się z tłumu będą zadowolone z wyboru. Potencjalny właściciel powinien jednak odznaczać się również cierpliwością, stanowczością i potrafić narzucić psu swoją wolę tak, aby móc w pełni zapanować nad psem o tak dużej wielkości i znaczącej masie.

Charakter

Bernardyny charakteryzują się łagodnym usposobieniem i zrównoważonym charakterem. Psy te z reguły są przyjacielskie, lojalne i oddane swoim właścicielom, choć mogą bywać nieufne wobec obcych. Ich łagodny charakter szczególnie objawia się w towarzystwie dzieci, z którymi chętnie przystępują do zabawy w każdym wieku oraz w towarzystwie zwierząt, które w większości przypadków bez problemu tolerują. Inteligencja tych psów w połączeniu z odpowiednim wychowaniem pozwala wychować bernardyna na członka rodziny, który będzie zarówno świetnym towarzyszem, jak również w razie konieczności stanie w obronie domowników.

Umiejętności

Te kolosy już od zamierzchłych czasów zadziwiają swoją zdolnością do wyczuwania nadchodzących zmian pogody a w szczególności nadejścia lawiny czy też burzy śnieżnej. Ich nieustanna chęć do niesienia pomocy i wymienione umiejętności z powodzeniem były więc wykorzystywane w ratownictwie górskim aby nieść pomoc ludziom uwięzionym pod śniegiem.

Szkolenie i wychowanie

Bernardyn jest psem inteligentnym i posłusznym. Bardzo chętnie wykonuje polecenia jego właściciela i łatwo poddaje się szkoleniu. Ze względu na znaczne gabaryty, bardzo ważne jest aby zwierzę tego rozmiaru było pod kontrolą właściciela, w związku z czym zalecane jest szkolenie już od szczenięcia, najlepiej pod okiem osoby doświadczonej w pracy z takimi zwierzętami, bądź też profesjonalisty. Bardzo ważne jest, aby wszelkie komendy egzekwować ze spokojem i nie powodować niepotrzebnych napięć. Zaniedbania związane z wychowaniem swojego pupila mogą mieć przykre konsekwencje i sprawić, że zwierzę nie będzie przyjazne dla swojego otoczenia a nawet być uciążliwe.

Zalety

  • przyjaciel rodziny
  • akceptuje inne czworonogi
  • przyjacielski dla dzieci
  • inteligentny
  • posłuszny
  • sprawdza się jako pies stróżujący
  • jego postawność wzbudza respekt
  • przywiązuje się do właściciela

Wady

  • kosztowne utrzymanie
  • nie powinien mieszkać w bloku
  • predyspozycja do dysplazji stawu biodrowego
  • obfite ślinienie się
  • krótsza długość życia w porównaniu do małych ras psów

Wygląd

Samce bernardyna osiągają do 90 centymetrów wysokości w kłębie, natomiast samice do 80 centymetrów wysokości w kłębie. Występują w odmianie krótkowłosej oraz długowłosej. Podstawową maścią jest biała z rudo-brązowymi łatami bądź też okrywą w tym kolorze. Dopuszcza się również pręgi na żółto-brązowym tle oraz umaszczenie żółto-brązowym. Wymagane są charakterystyczne białe znaczenia występujące na : klatce piersiowej,łapach, końcu ogona, kufie, strzałce na głowie i plama na szyi. Pożądana jest również obecność białego kołnierza. Bernardyny mogą osiągać masę dochodzącą nawet do 100 kilogramów, więc są to zwierzęta niezwykle masywne, co może na każdym zrobić spore wrażenie.

Zdrowie i pielęgnacja

Bernardyny nie wymagają specjalnej pielęgnacji. Zaleca się szczotkowanie i czesanie sierści raz w tygodniu. W przypadku odmiany długowłosej należy też zwrócić uwagę na sierść za uszami. Warto zwracać uwagę na stan uszu oraz oczu swojego pupila ze względu na możliwe schorzenia występujące w tych miejscach. Szczególną uwagę należy zwrócić na kwestię związaną bezpośrednio z masą psa. Jego predyspozycja do dysplazji stawu biodrowego czy innych schorzeń związanych z układem ruchu powinna być cały czas na naszej uwadze, Należy unikać zbyt długich spacerów a w szczególności schodów – chodzenie nimi znacznie obciąża zwierzę. Powinno się również zwrócić uwagę na odpowiedni odstęp czasowy między posiłkiem a spacerem – nie zabierać zwierzęcia na spacer od razu po posiłku. Zaniedbanie tej czynności może skutkować skrętem żołądka u psa, co jest stanem zagrażającym życiu i wymaga interwencji lekarza weterynarii.

Żywienie:

Jest to kwestia szczególnie ważna u młodych psów, które bardzo szybko rosną i wszelkie zaniedbania mogą doprowadzić do poważnych zaburzeń. Należy stosować karmę wysokiej jakości przeznaczoną dla psów ras olbrzymich. Karma powinna być dostosowana do wieku, masy i trybu życia psa a jej ilość odpowiednio rozdzielona w ciągu dnia między posiłki. Niestety, bernardyny spożywają znaczne ilości karmy, co wiążę się ze sporymi kosztami dla właściciela.

Historia:

Za powstanie tej rasy odpowiadają najprawdopodobniej Rzymianie, którzy wraz ze swoimi psami bojowymi dotarli podczas podbojów na tereny dzisiejszej Szwajcarii, gdzie psy te krzyżowały się z rodzimymi rasami dając początek dwóm odmianom : lżejszej, która dała początek szwajcarskim psom pasterskim oraz cięższej, od której pochodzi właśnie bernardyn. Nazwa rasy pochodzi od św. Bernarda, założyciela klasztoru na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda na przełomie X i XI wieku. Według zapisków z XVII, psy te służyły mnichom zamieszkującym klasztor początkowo jako psy stróżujące a następnie były wykorzystywane do niesienia pomocy pielgrzymom zaginionym w górach.

Ciekawostki:

W filmach animowanych bernardyny są najczęściej przedstawiane z beczułką z brandy zawieszoną u szyi. Trunek ten ma pomóc odnalezionym turystom zachować odpowiednią temperaturę ciała do przybycia ratowników. Brak jest informacji na temat wykorzystania tego sposobu poza ekranem i prawdopodobnie jest to jedynie wytwór fantazji.

Najbardziej znanym bernardynem na świecie jest pies o imieniu Barry, który według legend ma na koncie ponad 100 ocalałych turystów na przełęczy św. Bernarda. Czworonóg doczekał się nawet własnego pomnika, który można podziwiać w Cimetière des Chiens.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *