Rasy kotów

Kot Perski

Kot perski, dzięki swojemu dobremu usposobieniu zawdzięcza swoją popularność. Persy są spokojne, przyjacielskie, a ich charakter można określić mianem flegmatycznego.

Nie będą zatem odpowiadały osobom lubiącym koty bardzo aktywne i żywiołowe. Plusem usposobienia persa jest fakt, że nie zdarza mu się przejawiać zachowań agresywnych i łatwo adaptuje się on do nowego otoczenia.

Kot perski – charakterystyka rasy

Nie jest problematyczny w podróżach i tymczasowych zmianach. Dodatkowo sprawia wrażenie zwierzęcia dostojnego i zrównoważonego. Pomimo tego, że persy są tolerancyjną rasą, to niewskazane jest jednak, by narażać kota na zbyt częsty kontakt z małymi dziećmi, ponieważ z powodu spokojnego charakteru jest to dla niego czynnik stresogenny. Koty te są otwarte, przywiązują się do swoich właścicieli często szukając kontaktu z człowiekiem, gdyż lubią być w centrum zainteresowania, jednocześnie nie miauczą, ani nie mruczą bez powodu. Są inteligentne, potrafią być również dość uparte.

kot perskiWygląd

Kot rasy perskiej wielkością nie różni się znacznie od kota domowego; średnio osiąga masę do 6 kg, ale ‘rozmiarów’ dodaje im bogata okrywa włosowa. Charakterystyczną cechą rasy jest duża głowa (z tzw. stopem, czyli wyraźnie odznaczającym się przejściem czoła w grzbiet nosa, co potocznie określa się ‘płaskim nosem’) i osadzona na krótkiej, masywnej szyi. Nos tego kota charakteryzuje też fakt, że jest on szeroki oraz stosunkowo krótki, a czoło zaokrąglone.

W wyglądzie ‘persa’ uwagę przyciągają też duże, okrągłe, szeroko rozstawione oczy o wielu odmianach kolorystycznych (zależnych od barwy sierści). Uszy kota perskiego są nieduże, posiadają pędzelki włosów od wewnętrznej strony małżowiny. Tułów jest krępy, masywny, dobrze umięśniony, a łapy krótkie i dość szerokie z kępkami włosów rosnącymi między palcami. Ogon tego kota jest krótki, ale za to bardzo puszysty. Kot perski wbrew pozorom jest rasom długowłosą, występującą w wielu odmianach barwnych (ponad 100). Z racji konieczności regularnej pielęgnacji okrywy włosowej pers wymaga odpowiedzialnego opiekuna, co dla wielu osób może być poważną wadą tej rasy.

Zdrowie i pielęgnacja

Niestety, kot perski jest rasą wymagającą starannej pielęgnacji – nie jest więc zwierzęciem odpowiednim dla osób z ograniczeniami czasowymi. Wyczesywane sierści koniecznie jest minimum raz do dwóch dziennie i powinno trwać każdorazowo po 15 minut. Jest to czynność konieczna, zapobiegająca tworzeniu się kołtunów w gardle zwierzęcia i nadmiernemu gubieniu sierści na meblach, czy podłodze. Pers wymaga również kąpieli z częstotliwością ok. raz na miesiąc, co pomaga utrzymać okrywę włosową w dobrym stanie. Również oczy tego kota należy czyścić codziennie, ponieważ ich płytkie osadzenie powoduje niedrożność kanalików nosowo – łzowych. Nieakceptowalną dla wielu, ale dość oczywistą konsekwencją posiadania przez persa gęstej i długiej okrywy włosowej jest intensywne linienie sezonowe, kiedy to szczególnie należy stosować preparaty odkłaczające w postaci specjalnej, suchej karmy lub pasty.

kot perskiKoty perskie, jak każda rasa mają predyspozycje do określonych chorób. Należy do nich PKD, czyli policystowatość nerek – choroba uwarunkowana genetycznie. Prowadzi ona do powstawania torbieli w nerkach, najczęściej w obu jednocześnie, zwykle w 3-10 roku życia. Początkowo przebiega bezobjawowo i doprowadza do niewydolności nerek. Policystowatości nerek nie leczy się; zwykle stosuje się terapię z użyciem płynów oraz terapię wspomagającą. Koty perskie zapadają na chorobę serca, znaną jako przetrwały przewód Botala. Na szczęście jest to choroba rzadka. Jeśli przewód Botala nie zamknie się w ciągu 1- 2 dni po porodzie, dochodzi do przeciążenia serca lewego, zastoju płucnego i niedotlenienia. Objawy początkowo mogą być niewidoczne do czasu powstania poważnych zmian w sercu, ale często objawem typowym jest tzw. szmer maszynowy. Stosowane jest leczenie chirurgiczne, które w większości przypadków jest bardzo skuteczne.

Kolejną z chorób serca jest kardiomiopatia przerostowa. Charakteryzuje się pogrubieniem ściany serca, co skutkuje jego nieprawidłową pracą. Prowadzi do zastoju krwi i obrzęku płuc, niezależnie od wieku. Postać łagodna nie wykazuje objawów latami, za to ostra powoduje niewydolność oddechową i chorobę zakrzepowo-zatorową. Rozpoznanie choroby jest możliwe dzięki RTG. Powszechną jest również skłonność do chorób oczu, wynikająca z ich umiejscowienia np. wrzodów rogówki, które występują tylko powierzchownie (o ile są niepowikłane). Leczenie obejmuje zakrapianie oczu antybiotykami oraz stosowanie leków przeciwzapalnych. Popularną patologią u persa są też tzw. pilobezoary, czyli kule włosowe tworzące się w przewodzie pokarmowym. Często można je wyczuć przez brzuch kota, usuwane są niestety wyłącznie chirurgicznie, dlatego tak ważna jest pielęgnacja okrywy włosowej.

Żywienie

Nie jest szczególnie odbiegające od podstawowych zasad żywienia kotów. Dla kotów perskich warto wybrać takie pożywienie, które korzystnie wpływa na stan okrywy włosowej np. z biotyną. Pożądany jest też tran, witaminy z grupy B, cynk i miedź. Warto co jakiś czas, w okresie intensywnego linienia podać karmę z odkłaczaczem, co zapobiegnie przykrym dolegliwościom ze strony układu pokarmowego. Nieco innego żywienia wymagają kocięta – jest to karma opisana jako taka dla młodych kotów. Należy też zwracać uwagę, że zapotrzebowanie zmienia się wraz z wiekiem, zatem kotom starszym również dobrze jest podawać karmę dedykowaną dla nich. Kotom podaje się też karmę mokrą – może być ona urozmaiceniem, podawana na zmianę z suchą, bądź z nią wymieszana. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że niewskazane jest podawanie głównie mokrej karmy, ponieważ przez brak konieczności gryzienia sprzyja odkładaniu się kamienia nazębnego. Od czasu do czasu kotom można podać przysmaki np. biały ser lub mięso.

kot perskiHistoria

Pierwotny kot perski pochodzi z terenu obecnego Iranu, jest protoplastą obecnych persów pochodzących prawdopodobnie z Rosji. Wcześniej określane były jako ‘koty angora’, a nazwa ‘pers’ zaczęła funkcjonować dopiero ok. XX wieku. Wyznaczniki i standard rasy wielokrotnie zmieniały się z czasem, aż do powstania kota perskiego, którego znamy obecnie. Dawniej hodowla tej rasy skupiała się głównie na wyglądzie, na szczęście dziś hodowcy na pierwszym miejscu stawiają dobro zwierząt, nie próbując doprowadzić do ekstremalnego wyglądu kosztem zdrowia.

Ciekawostki

  • Kot perski jest obecnie jedną z najpopularniejszych ras świata.
  • Obecny kot perski prawdopodobnie nie jest związany z kotem z Bliskiego Wschodu, ponieważ na skutek hodowli utracił swoje pierwotne pochodzenie.
  • Hodowcy usiłują wyhodować miniaturkę kota perskiego, gdzie każdy hodowca ustala własne standardy wymiarów swoich kotów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *